ลิโด้

เป็นประจำที่เมื่อถึงช่วงเวลาสิ้นปี มักจะมีเรื่องราว “การตลาด” ที่เป็นทั้งปรากฏการณ์ ประเด็นร้อน บทเรียนราคาแพงให้นักการตลาดได้เรียนรู้ เพื่อเตรียมตัว นำไปปรับใช้ในปีใหม่ อะไรที่เป็นความสำเร็จของปีก่อน ใช่ว่าปีถัดไปจะยกสูตรเดิมไปใช้ได้ เพราะการทำตลาดนับวันยิ่งเผชิญความท้าทายมากขึ้นเรื่อยๆ แต่จะให้ทิ้งเรื่องราวเก่าๆ ไปเลย คงไม่ได้ เพราะทุกเรื่องราว กลยุทธ์ ล้วนเป็นกรณีศึกษาได้ รวมทั้งการเรียนรู้จากเรื่องราวเหล่านี้ จะเป็นเครื่องบ่งชี้แนวโน้มสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป เหมือนที่นักประวัติศาสตร์กล่าวว่า “รู้ประวัติศาสตร์ เพื่อให้เข้าใจปัจจุบัน และคาดเดาอนาคต”​

หลังจากโรงภาพยนตร์ลิโด ซึ่งมีกลุ่มเอเพ็กซ์ (Apex) เป็นผู้บริหารพื้นที่ หมดสัญญากับทางสำนักจัดการทรัพย์สินจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (PMCU) ลงเมื่อปลายเดือน พ.ค. ที่ผ่านมา (ประมวลภาพวันสุดท้าย ‘ลิโด’) ท่ามกลางความใจหายของใครหลายคน เนื่องจากโรงภาพยนตร์แห่งนี้อยู่คู่กับย่านสยามสแควร์มากว่า 50 ปี ทำให้ “ลิโด” เป็นมากกว่าแค่โรงภาพยนตร์ แต่ยังเป็นจุดกำเนิดไลฟ์สไตล์ใหม่ๆ มาตั้งแต่ยุค 70 หลังจากเริ่มเปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี 1968 และยังเป็นพื้นที่แห่งโอกาสโดยเฉพาะเป็นแหล่งสร้างงานสร้างรายได้ให้ผู้ประกอบการ SME โดยรอบมาอย่างยาวนาน ​​

ใจหาย…สำหรับคอภาพยนตร์อินดี้ หรือคนรุ่นวัย 50+ ที่ครั้งหนึ่งเคยมีความหลังกับ โรงภาพยนตร์ลิโด้ ที่หลายคนใช้เป็นสถานที่เดทจนก่อเกิดเป็นความรัก ซึ่งเชื่อว่านับตั้งแต่เปิดฉายภาพยนตร์เป็นเรื่อง Games For San Sebastian (ศึกเซบาสเตียน) เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2511 ด้วยความจุ 1,000 ที่นั่ง กระทั่งเมื่อเกิดเหตุเพลิงไหม้ จึงเกิดการปรับปรุงให้เป็น โรงภาพยนตร์ขนาดเล็ก (มัลติเพล็กซ์) 3 โรงย่อย มีความจุรวม 633 ที่นั่ง