หากย้อนอดีตไปเมื่อ 15 – 20 ปีที่แล้ว หนึ่งในภาพของโทรศัพท์มือถือในยุคนั้นก็คือ มันไม่ได้ถูกพัฒนาให้เป็นสินค้าแฟชั่นเหมือนสมาร์ทโฟนในยุคนี้ ตรงกันข้าม มันถูกพัฒนาให้เป็นอุปกรณ์สำหรับติดต่อสื่อสารเป็นหลัก ส่งผลให้แนวคิดของบริษัทผู้ผลิตมือถือเน้นไปที่การใส่ฟีเจอร์ต่าง ๆ ลงไปให้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาตัวเครื่องให้รองรับหน้าจอสี หรือกล้องดิจิทัลที่คมชัด ซึ่งผู้ผลิตที่เดินเกมในลักษณะดังกล่าวมีหลายค่าย ไม่ว่าจะเป็น Nokia, Samsung หรือค่าย Sanyo โดยพวกเขายอมแลกกับผลลัพธ์ที่ว่ามันอาจทำให้ตัวเครื่องดูเทอะทะขึ้น และห่างไกลจากความสวยงามออกไปเรื่อย ๆ